روزه و سوء خلق نه تنها نهیا و تکلیفا بلکه نفیا و وجودا با یکدیگر قابل جمع نیستند زیرا که روزه دار در تمام مدت روزه در حال عبادت است و معنای عبادت، استفاضه از معبود است که آن مستلزم انبساط درونی و آن مستلزم بهجت و شادی و حسن خلق است همانگونه که سوء خلق حاصل ضیق درونی و آن حاصل عدم استفاضه و عدم عبادت است.