عقل، دو عقل نیست که یکی کارش ادراک حقیقت و دیگری کارش تحریک به فضائل باشد تا به اولی عقل نظری و به دومی عقل عملی گفته شود و نتیجه اش سرانجام گسست کامل میان این دو عقل و قول به تفرقه میان دانش و ارزش باشد بلکه آن تنها یک عقل است که دارای دو ویژگی ادراکی و تحریکی است و مراد از آن این است که عقل اولا چیزی از حقیقت را درک می کند و ثانیا برای درک بیشتر، صاحب خود را باقتضاء “العلم یهتف بالعمل” دعوت و تحریک به نزدیک تر شدن به حقیقت می نماید و اعمال و اخلاق و فضائل همان نزدیک تر ساختن عقل است به معلوم و معقول اولیه خود.