آفرینش که همان تنزل بدون تجافی از مقام کمال و جمال محض به مقام کمال و جمال مشوب است، همانگونه که مستلزم ظهور کمال و جمال آفریدگار است، همچنین مستلزم ظهور نقص و قبح آفریده از حیث ما سوی الله بودن است و هر مخلوق مرکب است از دو حیث کمال و نقص و جمال و قبح که کمال و جمالش مربوط به آفریدگار و ظهور خداوند در او و نقص و قبحش مربوط به نفس ماسوایی اوست. و هر مخلوق از راه شریعت دعوت شده است تا بصورت ارادی و خودآگاه حیث الهی وجودش را بر حیث نفسانی وجودش حاکم سازد و به مقام فناء فی الله برسد. در صورت اجابت شریعت و رسیدن به این مقام، او در ظل و ذیل کمال و جمال محض و در سیری ابدی بسوی آن ذات اقدس، نقص و قبحش منتفی و کالعدم خواهد شد و در صورت عدم اجابت و حاکم ساختن حیث نقصی بر کمالی و حیث قبحی بر جمالی، در احتجاب ابدی از ذات اقدس احدیت، مستغرق بحار قهر و غضب و داخل در ملکوت نقص و قبح خواهد بود.