هنگام آفرینش و در اولین مواجهه هر موجود با خداوند و با خویشتن برخی از انسان ها با مشاهده جمال الهی عاشق خداوند شدند و شبیه شدن به او تمام همتشان شد. گروهی دیگر بدلیل شدت حب نفس، پرداختن به خویشتن و چشم بستن بر خداوند و لاجرم گریز از او انتخابشان شد. اما عموم انسان ها در میان عشق به خداوند و حب نفس در تردد ماندند و خداوند متعال بواسطه دنیا و برزخ و قیامت بدیشان این فرصت را داده تا با ملاحظه اثرات وجودی دو گروه دیگر تصمیم خود را قطعی سازند و مصداق اوج این فرصت در دنیا واقعه عاشوراست که رویارویی اوج زیبایی و خدا گونگی با زشتی و نفسانیت، راه تردید و توجیه را بر هر موجودی می بندد.
مهدی عرفانی