مومن، هنگامی که سالم است، سلامت را دوست دارد و هنگامی که بیمار است، بیماری را دوست دارد و هنگامی که غنی است، غنا را دوست دارد و هنگامی که فقیر است فقر را دوست دارد و هنگامی که زنده است، زندگی را دوست دارد و هنگام مرگ، مرگ را دوست دارد و این دوست داشتن بیماری و فقر و مرگ در کنار سلامت و غنا و زندگی، مانع دعا و تلاش مومن برای تبدیل بیماری به سلامت، فقر به غنا و مرگ به زندگانی نیست.