در موضوع اعطاء مناصب و مسئولیتها به کسانی که خواهان آن هستند، اصل عقلایی و منطقی احراز صلاحیت است نه احراز عدم صلاحیت زیرا که اصل اولی در این مورد “عدم صلاحیت” است تا عکسش ثابت شود نه اینکه اصل اولی “صلاحیت” باشد تا عکسش ثابت شود و تفاوت ایندو در عدم لزوم پاسخ گویی مرجع احراز صلاحیت در برابر پرسش از علل عدم احراز صلاحیت و عدم نفی صلاحیت فرد احراز صلاحیت نشده برای تصدی سایر مناصب در وجه اول که صحیح است و لزوم پاسخ گویی مرجع مذکور به پرسش یاد شده که مستلزم تالی فاسدهای بسیار از جمله دلیل تراشی برای اثبات عدم صلاحیت فردی که به دلیل عدم مصلحت احراز صلاحیت نشده و نفی ضمنی و بعضا صریح صلاحیت جهت تصدی سایر مناصب و مسئولیتها از جانب افراد احراز صلاحیت نشده در وجه دوم که خطاست، می باشد. بر این مبنا درخواست و اصرار یکی از نامزدهای محترم احراز صلاحیت نشده در انتخابات اخیر ریاست جمهوری ایران از مرجع احراز صلاحیتها جهت اعلام آشکار دلایل رد صلاحیت خود، خطایی آشکار از جانب آن نامزد محترم و مستلزم تنقیص شان توامان مرجع مذکور و شخص آن نامزد محترم بود.