یکی از آموزه های درخشان فقه شیعی تفکیک میان تعرض به سخن و تعرض به صاحب سخن و عدم تسری تعرض به سخن به تعرض به صاحب آن است. از سوی دیگر همین فقه است که معین می کند کجا باید تنها متعرض سخن بود بی کمترین تعرض به صاحب سخن و کجا باید متعرض سخن و صاحب آن بود و کجا تنها باید متعرض صاحب سخن بود و نه سخن. فی المثل آنجا که کسی می گوید: در متن قرآن نیز خطا راه دارد و قرآن ممکن است اشتباه کند، در این مورد اصلا نباید متعرض سخن و نقد علمی آن شد بلکه باید یقه گوینده را گرفت و پشت صحنه سیاه این سخن تباه را افشا نمود. و اما آنجا که گوینده سخن، شخصی است از هر نظر محترم لکن سخن او از جهاتی معیوب است، تنها باید متعرض سخن و نقد عالمانه و محترمانه آن شد و از هر گونه تعرض نسبت به شخصیت والای گوینده سخن اجتناب نمود.