یکی از مصادیق بسیار مهم و شاید منحصر بفرد امانت الهی معروضه بر آسمانها و زمین و کوهها و ابای آنها از حمل آن و حملش توسط انسان ظلوم و جهول، همین صورت و قالب انسانی است که در واقع امکان و قوه انسانیت حقیقی و باطنی و بمثابه امانتی است نزد پذیرنده آن که اگر این انسانیت بالقوه و ظاهری مبدل به انسانیت بالفعل و باطنی شود و سیرت انسانی مکتسب قرین صورت انسانی موهوبی گردد، امانت حفظ شده و حمل آن بحق و حامل آن مستحق ستایش خواهد بود و در غیر این صورت به آن خیانت شده و حامل چنین امانتی مستحق نکوهش و موصوف به وصف ظلومی و جهولی خواهد بود.