هر چند در عالم ظاهر و اعتبار، آدمیان به ادیان و مذاهب و فرقه ها و نحله ها و مکاتب مختلف تقسیم می شوند لکن در عالم باطن و حقیقت، کل آدمیان به دو طایفه بیشتر تقسیم نمی شوند که عبارتند از مومن و کافر یا سعید و شقی یا بهشتی و دوزخی. معنای سخن این است که مومنان و سعیدان و بهشتی ها ممکن است میان اصحاب ادیان، مذاهب، فرقه ها، نحله ها و مکاتب مختلف وجود داشته باشند با این قید که مومن کامل قطعا دین و مذهب ظاهریش نیز اسلام و تشیع است و همچنین کافران و اشقیاء و دوزخی ها نیز ممکن است در میان طوایف مختلف یاد شده وجود داشته باشند. حال اگر پرسش شود که چه عاملی می تواند مومنان عالم را علیرغم اختلافات و تنوعات ظاهریشان با یکدیگر جمع کند، پاسخ این است: حب الحسین علیه السلام که علامت ایمان واقعی به خداوند و آخرت و عمل صالح است یا منجر به آنها می شود کما اینکه اگر پرسش شود که چه عاملی می تواند کافران عالم را علیرغم اختلافات و تنوعات ظاهریشان با یکدیگر جمع کند؟ پاسخ این است: بغض الحسین علیه السلام که علامت کفر واقعی به خداوند و آخرت و عمل فاسد است یا منجر به آنها می شود.