اگر حاکمیت سیاسی و اجتماعی شیطان بر عالم، برای حاکمیت عرفانی خداوند بر انفس نافی و مضر نبود، در موضوع حکومت آفاقی و سیاسی بر دنیا، مومنان و صالحان همانی را می گفتند که امیر مومنان ع فرمود “لالقیت حبلها علی غاربها…” یعنی: مطلقا از آن صرف نظر می کردند و هرگز وارد دعوای سیاسی با کفار و شیاطین نمی شدند، لکن هیهات که بتوان خداوند را در درون حاکم ساخت و در برون تحت حاکمیت شیطان بود.