افراط در اجتناب از ریاء که آن بجای خود، امری ضروری و ممدوح است، موجب شده تا برخی مومنان به منظور آشکار نشدن اثر سجده بر پیشانی خود پس از سجده با دست بر موضع سجود می کشیدند، در حالیکه تعبیر “اثر السجود” در آیه مبارکه “سیماهم فی وجوههم من اثر السجود” علاوه بر معنای آشکار شدن نورانیت در چهره انسان مومن، محمول است بر آشکار بودن همین اثر عینی سجده بر پیشانی مومن که این حمل معاضد است با سخن نورانی حضرت علی علیه السلام در وسائل ج 2 ص 665 که فرمود: انی لاکره للرجل ان اری جبهته جلحاء لیس فیها اثر السجود. یعنی من مکروه می دارم برای مرد که پیشانی او را صاف و بدون اثر سجود بر آن ببینم.