عقل جزئی در ادراکاتش، مصیب و مخطی است لکن عقل کلی در ادراکاتش همواره مصیب و معصوم است از اینرو مدرکات عقل جزئی دائما باید با میزان عقل کلی که همان شریعت منزل است سنجیده و موزون شود و آدمی مکلف است در برابر مدرکات عقل جزئی باتحفظ و دارای موضع نقادانه و گزینشی باشد و در برابر مدرکات عقل کلی بدون تحفظ و دارای موضع تبعیت کامل.