ایمان، تلفیقی است از دو گزاره خبری و انشائی در موضوعی واحد. گزاره خبری ایمان این است که: “خداوند هست” و گزاره انشائی این که: “خداوند باید باشد” و اما از آنجا که دو گزاره خبری و انشائی در موضوعی واحد قابل جمع با یکدیگر نیست و اخبار از وجود شئ نمی تواند با انشاء وجود شئ همراه باشد، لامحاله گزاره انشائی در این مورد محمول است بر ضرورت ظهور و تجلی خداوند. یعنی که گزاره خداوند باید باشد، ماول است بر خداوند باید ظاهر و حاکم باشد که گزارش دهنده در ایجاد آن دارای نقش است.