صورت ظاهری یک شئ، حاصل چیزی است که آن شئ در برابر خالق خود بعهده گرفته و به دنبال آن باید با اکتساب سیرت که همان صورت باطنی است، ثابت کند که شایستگی صورت ظاهر را داشته است. فی المثل صورت ظاهری انسان که صورت خلافت الهی و همان امانت معروضه بر زمین و آسمان است، حاصل عهدی است میان این موجود و خداوند که: من آماده ام انسان یا خلیفه الله باشم. حال بعد از اعطاء این صورت به انسان از جانب خداوند که در واقع امکان یا قوه انسانیت و خلافت الهی است، او مسئول است از راه اکتساب سیرت انسانی، شایستگی خود را برای این مقام اثبات نماید و آن امکان و قوه را به فعلیت در آورد. اگر اثبات نماید و صورت باطن اکتسابیش منطبق با صورت ظاهری موهوبی شود، او بحق انسان و خلیفه الله است و اگر اثبات نکرد و به امانت خیانت نمود ، مصداق انه کان ظلوما جهولا و بل هم اضل خواهد بود.