نسبت میان اشیاء و خداوند، دو نسبت است که اولی نسبت وجودی و عام است و دومی نسبت شرعی و خاص. و مراد از نسبت وجودی، نسبتی است که شئ بواسطه وجودش که اثر فعل خداوند است، میان او و خداوند برقرار است و مراد از نسبت شرعی، نسبتی است که شئ بواسطه ماهیت یا نحوه انفعالش در برابر فعل خداوند، میان او و خداوند، وجود دارد. در نسبت وجودی و عام، هیچ شی ای با شئ دیگر متفاوت نیست و در نسبت شرعی و خاص، هیچ دو شئ ای مانند هم نیست. در نسبت اول همه اشیاء به خداوند منسوبند و در نسبت دوم، اشیاء به دو دسته منسوب به خداوند و غیر منسوب تقسیم می شوند و اشیاء منسوب نیز در میزان نسبتشان با خداوند، با یکدیگر متفاوتند به گونه ای که برخی از آنها رسما به خداوند اضافه می شوند مانند: روح الله، بیت الله، عین الله، اذن الله، ثار الله و غیره.