هر چند برمبنای سخن نورانی “لا اکراه فی الدین” در عبادت و معصیت خداوند و در انتخاب بهشت و دوزخ که باطن همان عبادت و معصیت است، اجبار و الجائی در کار نیست لکن می گوییم: خوشا بحال آن کس که خداوند او را الجاء بر طاعت و ناگزیر از عبادت فرماید و خطاب به او بفرماید: “من” نمی گذارم “تو” آلوده به گناه شوی. آری طوبی به این الجاء و خوشا به این اجبار که عین اختیار و حاق تمنای مومن است.