آدمی دارای دو زبان است که یکی زبان قول است که ترجمان عقل و یا عقل نظری اوست و دیگر زبان فعل است که ترجمان قلب یا عقل عملی اوست و این دو زبان می توانند یکدیگر را تصدیق و یا تکذیب نمایند. بنابراین آن کس که با زبان قول حق را تصدیق و یا تکذیب می کند، برای صدور حکم به ایمان و یا کفرش باید به زبان فعل او نگریست. آن کس که با زبان قول و فعل حق را تصدیق می کند مؤمن است و اهل بهشت و آن کس که با این دو زبان حق را تکذیب می کند کافر است و اهل دوزخ و آن کس که با زبان قول حق را تکذیب لکن با زبان فعل آنرا تصدیق می کند، مستضعفی است که امکان الحاقش به مؤمنین وجود دارد و آن کس که با زبان قول حق را تصدیق و با زبان فعل آنرا تکذیب می کند، چنانچه تلاش نکند که فعلش را به قولش برساند، منافقی است که الحاقش به کفار قطعی است.