آنچه را عارفان حقه از آن بعنوان فناء فی الله یاد می کنند و دقیقا مفاد سخن نورانی حضرت امام حسین علیه السلام است که: «یا من استوی برحمانیته فصار العرش غیبا فی ذاته» و بمعنای ظاهر بودن علی الاطلاق خداوند و غیب بودن ما سوی الله و عالم است، چیزی نیست که باید آنرا تحصیل کرد زیرا که آن بالفعل موجود است و بر خلاف ظاهر و منظر توهمی که عالم را آشکار و خداوند را غیب می داند، به لحاظ واقع و باطن و از منظر تعقلی و شهودی، خداوند آشکار و عالم غیب است، بلکه آنچه باید تحصیل شود دو چیز است: نخست، استشعار به این حقیقت که خداوند آشکار و من غیب هستم و دیگر دوست داشتن و مطالبه ارادی این حقیقت که موجب ظهور بیشتر و بیشتر خداوند بر شئ می شود.