وقتی خداوند برای کسی همچون انبیاء و اوصیاء انبیاء، جعل حکومت و ولایت می فرماید، آنان میتوانند این حکومت و ولایت رابشرط مقبولیت عمومی یا بدون آن اعمال نمایند یعنی که آنان نه در ترک اعمال حاکمیت در صورت فقدان مقبولیت، مورد نکوهشند و نه در اعمال آن در این صورت. یعنی آنجا که مشروعیت الهی در باب حاکمیت و ولایت وجود دارد، مقبولیت نه تنها شرط اصل این مشروعیت نیست بلکه شرط مشروعیت اعمال آن نیز نیست جز اینکه داب اولیاء خداوند بدون استخراج حکم الزامی از آن، بر این بوده که بدون حضور و نصرت و بیعت آدمیان، اعمال ولایت نفرمایند.