تعلق تام و تمام به اندیشه مدرن که علامتش شوق انتقال از مدرنیته اصطلاحی و ادعایی به مدرنیته واقعی است، منجر می شود به تعلق تام و تمام به دین و سنت خالص الهی که در ذات خود عین تجدد و مدرنیته واقعی است یعنی که زیباترین جنبه مدرنیته همین نفی خود یا عبور از خود و نیل به سنت و بازیابی سنت است. انسان مدرن وقتی با نفی مدرنیته به سنت می رسد، بار دیگر مدرنیته و این بار به صورت واقعی به او باز گردانده می شود و او در حالیکه همچنان کاملا سنتی است ، کاملا مدرن باقی می ماند.