این سخن که: «من زار الحسین ع بکربلا کمن زار الله فوق عرشه» باین معنا نیست که زیارت خداوند از طریقی دیگر امکان پذیر است و هر کس که امام حسین ع را زیارت کند مانند کسی است که خداوند را از آن طریق زیارت کرده زیرا که این «مانند» از مقوله مانندی شئ لغیره و شئ لنفسه یا رؤیت شئ آن گونه که شئ خود را برای دیگری ظاهر می سازد با رؤیت شئ آن گونه که شئ برای خود ظاهر است، می باشد و مراد این است که آن کس که امام حسین علیه السلام را بعنوان آیت عظمای خداوند زیارت می کند و برای زیارت خداوند راهی جز این وجود ندارد، گویی که ذات خداوند را آن گونه که خداوند خود را می بیند، زیارت کرده است.