حضرات ارجمند فقیهان، غالبا موسیقی را به دو نوع مطرب و غنایی که باطل و حرام است و غیر مطرب و غیر غنایی که بلااشکال است تقسیم می کنند لکن صحیح تر آن است که طرب و غنا به دو نوع باطل و صحیح تقسیم شود زیرا که ذات موسیقی به عامترین معنای خود، همان طرب و غناست و این طرب و غناست که میتواند نفسانی و شیطانی و صوت لهوی باشد و میتواند روحانی و الهی و صوت ذکری باشد و مذمومیت مطلق غنا در روایات محمول بر غنای نفسانی و باطل است نه مطلق غنا که همان مطلق موسیقی است.