حضرات فقها با قصدی نیک که همان تحریض آدمیان به داشتن اخلاص در عبادت است می فرمایند چنانچه در نیت عبادت بقدر ذره ای قصد غیر خدا داخل شود آن عبادت باطل است و ما نیز به قصد نیک ترغیب هرچه بیشتر آدمیان به عبادت خداوند ولو با نقص در نیت می گوییم اگر در این نیت بقدر ذره ای قصد خدا وجود داشته باشد آن عبادت به لحاظ فقهی صحیح است و مراد از ذره در اینجا همان نفس اعتقاد است به لزوم اتیان این عبادت برای خداوند ولو این عقیده که باید به تنهایی داعی اتیان باشد در مورد این مکلف این گونه نباشد و او برای اتیان عبادت به داعی های دیگر از جمله رسیدن به منافع دنیوی و نشان دادن عبادت به دیگران و غیره نیاز داشته باشد.