هر چند ذات اقدس احدیت از اینکه چشمان ماسوای او به کنه ذات اقدسش برسد، در سرادقات عرش محتجب است کما قال الحسین علیه السلام «یا من احتجب فی سرادقات عرشه عن ان تدرکه الابصار» در عین حال همین عرش در ذات اقدس او غیب و محو و مندک است کما قال الحسین علیه السلام «یا من استوی برحمانیته فصار العرش غیبا فی ذاته» و او تعالی بشدت ظاهر و متجلی است کما قال الحسین علیه السلام «یا من تجلی بکمال بهائه فتحققت عظمته الاستواء کیف تخفی و انت الظاهر ام کیف تغیب و انت الرقیب الحاضر».