علم، چنانچه مقرون با عمل یعنی مقرون با سیر عالم به سوی معلوم برای معلوم تر ساختن آن نباشد، علمی است افسرده و در صورت مقرون شدن با عمل و سیر عملی بسوی معلوم، علمی است طربناک. علت طربناکی معرفت عارفان حقه و حتی شبه عارفان، همین عامل بودن آنان به علم خود بوده است.