کودک در حین تولد از احترام و قداست خاصی برخوردار است زیرا که کودک در این هنگام درمقام فطرت و عصمت قرار دارد و به شدت بوی خداوند میدهد و به شدت بر وجود خداوند دلالت دارد. آنگاه، به دنبال بزرگ شدن کودک، این احترام و قداست و این بو و دلالت یا بیشتر و بیشتر میشود یا کمتر و کمتر زیرا که کودک در مراحل بعد که رفته رفته عقل و اختیار پیدا می کند یا موفق میشود به صورت ارادی و انتخابی و در فضای معارض طبیعت با فطرت از فطرت و عصمت خود دفاع کند و همچنان و در ابعادی بزرگتر فطری و معصوم باقی بماند که این یعنی قداست بیشتر و خدانمایی بیشتر، و یا این توفیق را پیدا نمی کند و فطرت و عصمت او از حین تولد به بعد سیر نزولی طی می کند که این یعنی قداست و احترام کمتر و دنیا گرایی بیشتر.