دین داران در معرض دو خطر قرار دارند: نخست، خطر تعدی از اصل قدیم و دیگر: خطر توقف و جمود بر درکی از آن. یعنی که دین دار نه باید اصل قدیم را تغییر دهد و نه بر درکی از آن ولو آن درک صحیح باشد، منجمد شود و این یعنی که: دین دار باید آنا فآنا به درکی جدید از اصل قدیم نائل گردد، زیرا که اصل، همانگونه که قدیم است، جدید است و همانگونه که وجه قدمت اصل برای دین دار مکشوف است باید وجه جدید بودن آن نیز برای او مکشوف باشد.