تشریع همواره حاصل اراده عزمیه خداوند و تکوین همواره حاصل اراده حتمیه خداوند است. یعنی که فی المثل امر به نماز و اقامه ولایت الهی همان امر شرعیه و عزمیه خداوند است و نماز و ولایتی که اقامه می شود یا نمی شود، به امر تکوینیه حتمیه خداوند است، با این تفاوت که اقامه آندو پس از آنکه متعلق اراده عزمیه حبیه بود، متعلق اراده حتمیه حبیه و در صورت عدم اقامه، متعلق اراده حتمیه غضبیه خواهد بود.