در میان حسینیان اعم از عالمان و ذاکران مبادا که دو خیال پدید آید، نخست: خیال کفایت علم و حکمت از شور وشیدایی و دوم: خیال کفایت شور و شیدایی از علم و حکمت زیرا که حکمت در صورتی حکمت است که همراه شیدایی باشد و شیدایی در صورتی شیدایی است که همراه حکمت باشد.