در موضوع تسبیح خداوند که همان تنزیه ذات اقدس احدیت از نقائص است باید از دو انحراف وحدت گرایی خود بنیاد که حاصلش نفی بالمره نقائص و شرور است و دیگر ثنویت گرایی خود بنیاد که نتیجه اش قائل شدن به دو خدای ازلی خیر و شر است، اجتناب نمود و در عین اقرار به وجود نقص و شر و اینکه آن آفریده خداوند است ثانیا و بالعرض همانگونه که کمال و خیر آفریده اوست اولا و بالذات، خداوند را از جمیع نقائص و شرور تنزیه نمود.