انسان وقتی در محضر و حرم امام حسین علیه السلام قرار دارد، آن حضرت به بدی های او نمینگرد و او را به بدی و زشتی و گناه نمیشناسد و این ندیدن و نشناختن نه برای ابقاء و تثبیت بدی ها و زشتی ها در انسان بلکه برای هدم و نابودی آن ها در اوست و چیزی جز همین ارتباط با امام حسین علیه السلام، هادم زشتی ها و گناهان نیست.