بسم الله الرحمن الرحیم
در مورد جواز و یا عدم جواز بقاء بر تقلید از میت اقوالی است همچون جواز بقاء مطلقا و عدم آن مطلقا و وجوب و جواز آن در بعضی از صور و حق آن است که تقلید از میت مطلقا و در هیچ صورتی جایز نباشد زیرا که اجماع و اتفاق علمای شیعه بر عدم جواز تقلید ابتدایی از میت است و از سوی دیگر تفصیل میان تقلید ابتدایی و استمرار در تقلید و بقاء بر آن فاقد دلیل عقلی و شرعی و عرفی است زیرا که عقل و شرع و عرف هرگز میان فقیهی که یک لحظه پیش فوت شده و انسان مدتی از او تقلید می کرده با فقیهی که هزار سال پیش، از این جهان رحلت کرده تفاوتی نمی بیند، بنابر این تمام ادله منع از تقلید ابتدایی بر منع از بقاء بر تقلید نیز دلالت دارد و چنانچه منع از تقلید ابتدایی با این ادله اثبات شود، منع از استمرار تقلید نیز ثابت خواهد شد و اما در مورد عدم جواز تقلید از میت مطلقا افزون بر ادله ای که تاکنون اقامه شده می توان گفت اساس مذهب اهل بیت علیهم السلام بر رجوع به حجت حی است و هر چند رجوع به اقوال و آثار و فتاوی حجت در گذشته چه این حجت، امام معصوم باشد و چه خلیفه و نایب او، نوعی رجوع به حجت است ولکن هرگز مجزی از رجوع به حجت حی نیست، بنابر این حتی در آنجا که رجوع به کتب احادیث و فقه را از مصادیق رجوع به راویان و فقیهان بدانیم و حجیت فتوای فقیه را با فوتش خاتمه یافته ندانیم، این رجوع هرگز مجزی از رجوع به رواه حی که همان فقها و نایبان حی امام زمان عجل الله تعالی فرجه هستند، نمی باشد، همانگونه که نفس رجوع به احادیث ائمه اطهار علیهم السلام که نوعی رجوع به آن حضرات است مکفی از رجوع به امام حی معصوم نمی باشد.
والحمد لله رب العالمین
28 مهرماه 1384
سید محمد قائم مقامی