برای عبد هیچ مقامی بالاتر از نیل به مقام عدم که سابق بر او و علت وجود او و همان ذات اوست نیست زیرا که عبد به دلیل نبودن ذاتی، بود یافته لکن این بود، بود او نیست بلکه جلوه و وجهی از بود مطلق است که در آئینه عدمی عبد ظاهر گشته و عبد که خواهان نظاره هرچه بیشتر به جمال معبود است باید هرچه بیشتر به ذات عدمی خود بازگردد.