آفرینش و این که علاوه بر آفریدگار، آفریده نیز وجود داشته باشد تنها یک تعارف است که در این میان، آفریده فطن، با درک تعارفی بودن فرایند آفرینش به مقام معرفت که همان مقام موجودیت ابدی نزد آفریدگار و جایگاه بهشت جاودان است، صعود می کند و آفریده ی نادان با جدی گرفتن تعارف به حضیض انکار و جایگاه دوزخی لایموت فیها و لایحیی یعنی نه موجودیت و نه معدومیت ابدی، سقوط می کند.