ذات دین، جدی است مگر آن که ثانیاً به عنوان لهو و لعب اتخاذ شود و ذات دنیا لهو و لعب است مگر آن که ثانیاً به عنوان امری جدی اتخاذ شود و امر آدمی از دو حال خارج نیست او یا باید با حاکم کردن دین بر دنیا، دنیا را از لهویت اولیه خود خارج سازد یا با حاکم ساختن دنیا بر دین، دین را مبدل به لهو و لعب نماید. کما قال الله تعالی فی ذم الکفار: «الذین اتخذوا دینهم لهوا و لعباً و غرتهم الحیوه الدنیا»