ذات وجود، جشن و خنده است، با خیانت انسان و شهادت حضرت امام حسین علیه السلام، جشن به صورت بالعرض تبدیل به ماتم و خنده تبدیل به گریه شد. اینک برای آن که هستی، بار دیگر ماهیت خندان خود را باز یابد باید بر ماهیت گریان آن واقف شد و به علامت این وقوف به صورت ارادی و خودآگاه بر مصیبت گریست و با جبران مافات باردیگر به بهشت وجود وارد شد.