غلط ترین تعبیر از وحدت وجود که در شبه عرفان های قدیم و جدید مرسوم است، وحدت اثنین و قول به این همانی خدا و خلق است زیرا چنانچه از منظر حقیقت نظر شود قبل و بعد از آفرینش جز ذات اقدس احدیت، کسی و چیزی نیست و چنانچه از منظر اعتبار نظر شود از نخستین لحظه ی آفرینش که جعل و اعتبار غیر است ما با ثنویت و غیریتی روبرو هستیم که یک طرف آن آفریدگار و طرف دیگر آن آفریده است.