حقیقت و اعتبار یا واجب و ممکن، تنها در عالم اعتبار در جنب یکدیگرند، یعنی واجب اولی است که دومی آن ممکن است و اما در عالم حقیقت جز حقیقت چیزی نیست یعنی واجب اولی است که دومی ندارد، بنابراین نه بالاعتبار، واجب و ممکن یکی هستند و نه به حقیقت از این روست که می گوئیم تعبیر وحدت وجود که موهم وحدت واجب و ممکن است، تعبیری لاطائل و همان تعبیر لا اله الا الله حق است.