خداوند، اولاً سعادت، ثانیاً شقاوت و ثالثاً انسان را آفرید و به انسان فرمود تو را برای سعادت آفریدم. – مگر آن که خود آن را نخواهی- و تو را بر شقاوت نیافریدم- مگر آن که خود آن را بخواهی- پس آن که سعید شد، اولاً خداوند سعادت او را خواست و ثانیاً خود او و آن کس که شقی شد اولاً خود او شقاوت را خواست و ثانیاً خداوند. پس در این سخن تأمل نما که در آن گنج حکمت نهفته است.