آن کس که وظیفه را ترک می کند، میل به خنده و شوخی و طرب پیدا می کند و آن کس که وظیفه را انجام می دهد، متمایل به گریستن می شود. آن خنده و طرب، علامت انقباض درون و عاملی برای جبران این انقباض و درواقع موجب انقباض بیشتر است و آن گریه، علامت انبساط درون و عاملی برای انبساط بیشتر است.