آدمی دارای سه مشعر است به نام صدر، قلب و فؤاد، با مشعر صدر که همان نفس و خیال است به صور اشیاء علم حاصل می شود و با مشعر قلب و یا عقل به معانی اشیاء یقین پیدا می کند و با مشعر فؤاد به حقایق اشیاء معرفت می یابد، و حقیقت شیئ همان وجه و مثالی است که خداوند در هویت عدمی شیئ افکنده و با آن افعال خود را ظاهر ساخته، پس فؤاد نگاهش به مثال است و از آن جا که مثال در ممثل فانی است، از این رو نگاه فؤاد تنها و تنها به خداوند است و بس.