خداوند، بهشت و جهنم را که لازمه ی نور و ظلمت و آن نیز لازمه ی نفس آفرینش بود، آفرید و همگان را دعوت به بهشت و اجتناب از دوزخ فرمود و در حکمت خود نه ورود به بهشت را اجباری ساخت و نه ورود به دوزخ را به گونه ای که اگر همگان دعوت به بهشت را می پذیرفتند و جهنم مطلقا” خالی می ماند، نقیصه ای بر آفرینش نبود و اگر همگان این دعوت را نمی پذیرفتند و بهشت مطلقا” خالی می ماند، باز هم نقیصه ای بر آفرینش نبود.