رابطه ی وجود و ماهیت با یکدیگر، رابطه ی تقدم و تأخر متقابل است، وجود از حیث ذات مقدم بر ماهیت و ماهیت از حیث صفت که قابلیت است مقدم بر وجود که مقبولیت است، می باشد یعنی که ذات مقبول مقدم بر ذات قابل و وصف مقبولیت مؤخر از وصف قابلیت است.
لینک صوتی: شرح حکمت روز (94)