دین، در مقام تاسیس، ظهور اولیه و تداوم وجود خود، قائم به قبول و رد اکثریت و اقلیت آدمیان نیست و وصفش همان است که امیرالمومنین علی علیه السلام به خلیفه دوم فرمود: “ان هذا الامر لم یکن نصره و لا خذلانه بکثره و لا بقله و هو دین الله الذی اظهره و جنده الذی اعده و امده” و فرمود : “فانا لم نکن نقاتل فیما مضی بالکثره و انما کنا نقاتل بالنصر و المعونه” خ 146 و اما دین، در مقام تداوم ظهور و حاکمیت خود قائم به قبول و رد اکثریت و اقلیت است به گونه ای که چنانچه اکثریت، دین را قبول کنند و آنرا نصرت دهند، دین همچنان ظاهر و حاکم باقی می ماند و چنانچه نپذیرند و آنرا خذلان کنند، دین خداوند به حسب ظاهر مغلوب و حجت خداوند یا زندانی یا شهید و یا غایب می گردد.