نقطه وسط اعتدالی که نور است و طرفین آن تاریکی است، پدیده ای مرکب از طرفین نیست زیرا که مرکب از دو تاریکی، تاریکی ایست اشد از تاریکی دو طرف بلکه آن نفی توامان طرفین است که قبل از حدوث و عروض آندو وجود داشته و طرفین نقطه وسط به عنوان افراط تقدمی و تفریط تاخری نسبت به آن نقطه وسط بعدا حادث و عارض شده اند.