وقتی خداوند در کلام مجید خود از رکوع و سجود و تسبیح و تسلیم جمیع اشیاء و موجودات اخبار می فرماید و آنگاه همگان را با خطاب انشائی و شرعی خود با تعابیری مانند ارکعوا و اسجدوا و سلموا و غیره به همین امور فرمان می دهد، آشکار می شود که آن رکوع و سجود و تسبیح و تسلیمی که در عالم وجود جریان دارد، اموری تمام و نجاتبخش نیستند و تمامیت و نجات بخشیشان به رکوع و سجود و تسبیح و تسلیمی است که در عالم شرع مقرر است و آنها اموری هستند که در صورت تحقق و امتثال مخاطب، خود از جنس وجود و متمم امور وجودی اند.