تجلی خداوند مربوط به مقام فعل و مادون ذات است و تجلی صفاتی یا ذاتی جدای از فعل، فاقد معنا و اساس است. بنابراین آنچه در لسان برخی از عارفان و عاشقان خداوند تحت عناوین تجلیات فعلیه و صفاتیه و ذاتیه مطرح است، محمول به درجات شدت و ضعف تجلیات فعلیه است که می توان از شدیدترین درجه آن با نوعی از تسامح به تجلیات ذاتیه تعبیر نمود.