حکمت روز

گریه شرعی، مانند نماز شرعی که منبعث از نماز وجودی و موثر در آن است، منبعث از گریه وجودی و به کمال رساننده آن و در نتیجه تنها راه نجات از مصیبت وارده بر هستی بواسطه شهادت حضرت امام حسین(ع) است.

در نگاه باطنی وتاویلی، قطعا مراد از ذبح عظیم در آیه شریفه ‘و فدیناه بذبح عظیم’ حضرت امام حسین علیه السلام هستند. بنابرین بدلیل وقوع تحریف مفهومی‌ و مصداقی در نظریه فدا و فدیه آنگونه که در مسیحیت اتفاق افتاد نمی‌توان از اصل این نظریه و تطبیق آن با امام حسین (ع) صرف نظر نمود.

مقطع قیام حضرت سیدالشهدا(ع)، مقطعی است که جریان باطل وشیطانی، پس از احساس فراغت از سرکوب و حذف ثقل اصغر دین و بدلیل درک ارتباط وثیق میان ثقلین و احساس وحشت و خطر از ثقل اکبر، درصدد بر می‌آید آنرا نیز سرکوب و از صحنه حذف کند یعنی که پس ازحذف باطن دین، ظاهر آنرا نیز از میان بردارد و …

مفهوم ضمنی سخن نورانی امام حسین(ع) که فرمود خروج من علیه یزیدیان، متکبرانه، مفسدانه و ظالمانه نیست، اینست که ممکن است خروج علیه قدرت ظالم و فاسد خود ظالمانه و مفسدانه باشد، لاکن خروج من اینگونه نیست زیرا که این خروج دارای اذن خاص و به تعبیر دیگر دارای امر و فرمان خاص است.

شادی مؤمن که حاصل درک موجودیت خداوند و کمال مطلوب بودن خداوند برای اوست غلبه دارد بر اندوه مؤمن که حاصل احتجاب وجه خداوند از او و عدم رضایت مؤمن به آن است.

بزرگترین حجت امام حسین(ع) در خروج به جانب عراق یعنی مقتل قطعی، امر پیامبر اکرم(ص) در رویا به آن حضرت بود که ‘یا حسین اخرج الی العراق’. از اینرو واکنش ابا عبدالله(ع) در برابر هر کس که از آن حضرت عدم خروج را درخواست می‌کرده علاوه برتشکر و دعای خیر تنها لبخندی بوده است که: خداوند می‌فرماید ‘اخرج’ و تو …

عاشورای هر سال، یادمان عاشورای سال 61 ه.ق. نیست بلکه وقوع مجدد آن و یا پرده برداری مجدد از آن است همانگونه که شب قدر هر سال، یادمان شب قدری که در آن قرآن بر قلب مبارک پیامبر اکرم (ص) نازل شد نیست بلکه وقوع مجدد آن است.

عاشورا واقعه ای در کنار وقایع و روزی در کنار روزها نیست، بلکه واقعه‌ی مطلق و روز مطلق و مهیمن بر جمیع وقایع و تمام روزهاست کما اینکه کربلا، مکانی در کنار سایر مکان ها نیست بلکه مکان مطلق و مهیمن بر جمیع مکانهاست کما قیل: کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

حَسَن که از حُسن و زیبایی است یعنی قشنگ و حسین که تصغیر حسن است یعنی قشنگ کوچک، یعنی که حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام و تنها آن حضرت قشنگ کوچک خداوند است.

آن کس که از ایمان به کفر بازمی‌گردد، هیچ گاه به حقیقت وارد فضای ایمان نبوده و آن کس که از کفر به ایمان بازمی‌گردد، هیچگاه به حقیقت وارد فضای کفر نبوده است یعنی که حکم آخر همان حکم اول است.

امر آدمی‌از دو حال خارج نیست: یا خداوند دنیای اوست که طوبی لِمن کان الهه دنیاهُ و یا دنیا، خدای اوست که ویلٌ لمن کانت دنیاهُ الههُ.

نخستین حکم علمی‌ و خبری عقل این است که: خدا هست و نخستین حکم ارزشی و عملی عقل این است که: خدا باید باشد. حال چنانچه عقلی را که می‌گوید خدا هست، نظری و عقلی را که می‌گوید خدا باید باشد عملی بدانیم، بلااشکال است لکن باید بدانی که عقلی که می‌گوید خدا هست همان عقل می‌گوید خدا باید باشد. …

امر و نهی خداوند را نمی‌توان به مولوی و ارشادی تقسیم کرد، زیرا که اگر مراد از اوامر مولوی، امر الزامی‌و مراد از اوامر ارشادی امر غیرالزامی‌باشد، هم امر به مستحبات شرعی که غیرالزامی‌و مولوی است آن را نقض می‌کند و هم امر به طاعت خداوند و اولیاء خدا که ارشادی و الزامی‌است، ناقض آن است بنابراین حق همان تقسیم …

کار عقل، دیدن حقیقت و برای بیشتر دیدن، رفتن به سوی آن است و مراد از دیدن همان نظر و مراد از رفتن همان عمل و عبادت است. بنابراین کارعقل، تنها نظر است و برای نیل به درجاتی بالاتر از آن، به سوی منظور حرکت می‌کند و عبادت همان حرکت به سوی معبود است.

عقل، برخلاف نظر مشهور که به دو نوع نظری و عملی تقسیم می‌شود که کار یکی ادراک حقایق و کار دیگری تحریک به انجام فضائل است، در واقع تنها یک عقل است که کارش درک حقیقت و تحریک به سوی آن برای درک بیشتر حقیقت است. و اخلاق و فضیلت و عمل، همان سیر عقل به سوی حقیقت برای نیل …