حکمت روز

آن کس که وجود خداوند را تصور می کند، سزاوار است که با رقص زندگی کند، با رقص بمیرد و با رقص از قبر برخیزد، زیرا که برای روح، نفسِ تصور وجود خداوند، چه رسد به کشف حجاب از وجه  پروردگار، سرور انگیز ، بهجت آفرین و رقص آور است.  

آدمی را دیروزی است و امروزی و فردایی، دیروزش عالم الست است و امروزش عالم دنیا و فردایش عالم قیامت، آدمی دیروز با خداوند عهد بسته، امروز برای وفای به عهد خود به دنیا آمده و فردا قرار است پاداش وفای به عهد یا عقوبت نقض عهد خود را ملاقات نماید.  

همانگونه که قرآن کریم، سخن حق، حکمت و نقض ناپذیر است، سخن برگرفته از قرآن کریم نیز چنانچه در فرایند استنباط و استخراج، رأی و هوی شرکت داده نشده باشد، سخن حق، حکمت و نقض ناپذیر خواهد بود.  

ثقلین دین، یا کتاب است و عقل آنگونه که در مکتب اهل بیت علیهم السلام است یا کتاب است و رأی آنگونه که در مکتب خلفاست یعنی که دین علی رغم یاوه ی آن یاوه گو که گفت :حسبنا کتاب الله، همواره با چیزی همراه است و آن همراه یا عقل است و امام معصوم که تجسم مطلق عقل است …

استدلال به خداوند از سه حال خارج نیست: این استدلال یا از عالم به خداوند است یا از انسان به خداوند یا از خداوند به خداوند: شاید بتوانیم استدلال نوع اول را از جنس مجادله و علم، و نوع دوم را از جنس موعظه و عقل، و نوع سوم را از جنس حکمت و فؤاد بدانیم.  

دلیل عدم امکان بازگشت از دین حق با محوریت ولایت معصومین علیهم السلام، عدم امکان خروج از بهشت آخرت است زیرا که دین حق همان بهشت آخرت و تدین به دین حق، همان ورود به بهشت آخرت است.  

جانشینی نبوت، همانگونه که مقام بسیار عظیمی است، مسئولیت بسیار عظیمی نیز هست، مسئولیت این مقام دقیقا” مانند مسئولیت مقام نبوت و آن دقیقا” مانند مسئولیت مقام ربوبیت است، همانگونه که هیچ کس جز خداوند نمی تواند واجد مقام ربوبیت باشد و هیچ کس جز پیامبر (ص ) نمی تواند واجد مقام نبوت باشد، همچنین هیچ کس جز جانشینان معصوم …

در موضوع اعطاء مناصب و مسئولیت ها، اصل، (عدم صلاحیت) است تا صلاحیت احراز شود برخلاف موضوع مجرم دانستن دیگری که اصل، برائت است تا جرم ثابت شود.  

هیچ کس جز معصوم نمی تواند حق معصوم دیگر را اداء کند و هیچ کس جز حجت نمی تواند حد و حریم حجت دیگر را مراعات نماید، بنگرید به نحوه ی تعامل میان حضرت فاطمه زهرا (س) و حضرت علی علیه السلام و نحوه ی مراعات متقابل و تبعیت متقابل این دو معصوم و حجت خداوند از یکدیگر.  

آن کس که پس از سیر در اباطیل و چشیدن طعم هجران، گوهر دین و عبادت خداوند را یافته باشد، محال است که مجددا” به آن اباطیل بازگردد، مگر آن که آن یافتن امری مخیل بوده و او در واقع گوهر دین را نیافته و طعم عبادت خداوند را نچشیده باشد.  

آدمی و بلکه تمام مخلوقات، وارد بر خداوند و میهمان خداوند هستند زیرا که آمدن به سرای وجود همان ورود به میهمانی خداوند است و سزاوار میزبان به ویِژه هنگامی که دیگری را به میهمانی خود دعوت کرده باشد نیست که او را پذیرائی و اکرام نکند مگر آنگاه که میهمان بر عدم مراعات آداب میهمانی اصرار داشته باشد که …

این که خداوند در قرآن کریم می فرماید: در کنار خداوند، خدای دیگری قرار ندهید، باطن و تأویلش این است که در کنار نماینده ی حقیقی خداوند، نماینده دیگری قرار ندهید، بنابراین تأویل آیه شریفه (و لاتجعلوا مع الله الها” اخر) این است که: (ولاتجعلوا مع ولی الله ولیا” اخر).  

ساختار وجودی انسان به گونه ای است که وقتی غرقه در انوار لطف و تجلی خداوند است، واکنشش در برابر بزرگ ترین اهانت ها، تنها یک لبخند است و وقتی محروم از انوار و تجلیات و فیوضات الهی است، واکنشش در برابر کوچکترین برخوردها، فریاد است.  

ولایت و امامت همانگونه که در مقام اصل، نوعی نیست و قیام به اشخاص معین دارد، در مقام تشیع و تبعیت نیز علی رغم ظاهر آن که نوعی است، قائم به اشخاص معین و واجد جنبه ی شخصی است.  

بهشت یعنی مکشوفیت خدا و جهنم یعنی محجوبیت خدا، با این تعریف بهشت و جهنم در سه سرای دنیا، برزخ و اخرت وجود دارد با این توضیح که بهشتیت بهشت و دوزخیت دوزخ در سرای برزخ اشد از سرای دنیا و در سرای آخرت اشد از سرای برزخ است.