هستی حادث که مخلوق و مجعول اولی و بالذات است، “لیس” ی است که خداوند آنرا “ایس” می داند و ماهیت حادث که مخلوق و مجعول ثانوی و بالعرض است، “ایس” ی است که خداوند آنرا “لیس ” می داند از اینرو یکی از حکمای عالیمقام فرموده: وجود حیث فقر موجود و در واقع حیث استغناء اوست و ماهیت حیث استغناء موجود و در واقع حیث فقر اوست.